Η ανάλυση των τουριστικών στερεοτύπων ξεκινά με τους Αργεντινούς που θεωρούν γοητευτική την αργοπορία, τους Αυστραλούς που συστήνονται συνεχώς και τους Βέλγους που εξηγούν με πάθος για τις αυθεντικές βάφλες, αναδεικνύοντας τις εθνικές συνήθειες.
Το πώς συμπεριφερόμαστε όταν ταξιδεύουμε στο εξωτερικό λέει συχνά περισσότερα για την πατρίδα μας απ’ όσα θα θέλαμε να παραδεχτούμε. Άλλοι στήνονται υποδειγματικά στις ουρές, άλλοι διαπραγματεύονται τα πάντα, κάποιοι βγάζουν φωτογραφίες ακόμη και ένα καπάκι υπονόμου, ενώ υπάρχουν και εκείνοι που δεν χάνουν ευκαιρία να προτείνουν το εστιατόριο του ξαδέλφου τους.
Ένα χιουμοριστικό αφιέρωμα του πολιτιστικού ιστότοπου Moss and Fog επιχείρησε να καταγράψει τη «μεγαλύτερη τουριστική αμηχανία» κάθε χώρας, συγκεντρώνοντας στερεότυπα που μπορεί να είναι υπερβολικά, αλλά συχνά βασίζονται σε μικρές καθημερινές αλήθειες που όλοι έχουμε συναντήσει στα ταξίδια μας.
Κάθε χώρα διαθέτει δική της «τουριστική προσωπικότητα»
Οι δημιουργοί του αφιερώματος ξεκινούν με μια εύστοχη παρατήρηση: κάθε χώρα διαθέτει τη δική της «τουριστική προσωπικότητα», η οποία εμφανίζεται σχεδόν αμέσως μόλις ο ταξιδιώτης περάσει τα σύνορα. Δεν πρόκειται για κακή πρόθεση ούτε για συνειδητή συμπεριφορά. Είναι απλώς οι συνήθειες και οι πολιτισμικοί κώδικες που κουβαλά ο καθένας από την πατρίδα του και που ξαφνικά μοιάζουν παράταιροι σε ένα διαφορετικό περιβάλλον. Όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά, είναι αυτό που συμβαίνει όταν «το πολιτισμικό λειτουργικό σύστημα μιας χώρας προσπαθεί να λειτουργήσει σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον».
Η λίστα περιλαμβάνει δεκάδες χώρες και αρκετές δόσεις αυτοσαρκασμού. Οι Αργεντινοί, σύμφωνα με το άρθρο, θεωρούν απολύτως φυσιολογικό να φτάνουν μία ή δύο ώρες αργότερα στα ραντεβού τους, πιστεύοντας ότι αυτό είναι γοητευτικό και όχι απλώς μπερδεμένο για τους υπόλοιπους. Οι Αυστραλοί συστήνονται σχεδόν αμέσως ως Αυστραλοί, ακόμη κι όταν κανείς δεν τους το έχει ζητήσει, ενώ οι Αυστριακοί δυσκολεύονται να αντισταθούν στον πειρασμό να διορθώσουν την προφορά κάθε τοπωνυμίου, ακόμη και όταν μιλούν με ανθρώπους που ζουν εκεί.
Οι Βέλγοι εξηγούν με πάθος ότι οι περίφημες βελγικές βάφλες δεν είναι ακριβώς αυτές που νομίζει ο υπόλοιπος κόσμος, ενώ οι Βραζιλιάνοι αποκτούν μέσα σε λίγα λεπτά στενές φιλίες με συνεπιβάτες στα αεροπλάνα, μόνο και μόνο για να μην επικοινωνήσουν ποτέ ξανά μαζί τους. Οι Καναδοί, πιστοί στη διεθνή φήμη της ευγένειάς τους, ζητούν συγγνώμη επειδή δεν μιλούν καλύτερα γαλλικά, στη συνέχεια ζητούν συγγνώμη επειδή απολογήθηκαν και ολοκληρώνουν τον κύκλο… απολογούμενοι ξανά στα γαλλικά.
Οι Γάλλοι ξεκινούν κάθε συζήτηση στη γλώσσα τους, αλλά μόλις αντιληφθούν ότι ο συνομιλητής δυσκολεύεται, περνούν σε άψογα αγγλικά σαν να μη συνέβη τίποτα. Οι Γερμανοί φτάνουν παντού νωρίς, οργανώνουν σχολαστικά το πρόγραμμά τους, δεσμεύουν τις ξαπλώστρες και έχουν διαβάσει ολόκληρο το ενημερωτικό φυλλάδιο πριν ακόμη επισκεφθούν ένα αξιοθέατο. Οι Φινλανδοί, από την άλλη, αναζητούν σχεδόν εμμονικά τη σάουνα και απορούν ειλικρινά όταν διαπιστώνουν ότι δεν υπάρχει σε κάθε ξενοδοχείο του κόσμου.
Τι λέει η λίστα για τους Έλληνες
Για την Ελλάδα, το χιουμοριστικό στερεότυπο περιστρέφεται γύρω από την οικογένεια και το φαγητό. Σύμφωνα με τους συντάκτες, οι Έλληνες τουρίστες δεν χάνουν ευκαιρία να προτείνουν σε οποιονδήποτε συναντούν το εστιατόριο κάποιου ξαδέλφου ή συγγενή τους, ακόμη κι αν συνομιλούν με… ιδιοκτήτη άλλου εστιατορίου. Πρόκειται για μια σατιρική υπερβολή που στηρίζεται στην έντονη οικογενειακή κουλτούρα και στην πεποίθηση ότι «ο δικός μας άνθρωπος» έχει πάντοτε την καλύτερη πρόταση.
Εξίσου απολαυστικές είναι και αρκετές άλλες εθνικές «αδυναμίες». Οι Ιάπωνες σχηματίζουν τόσο τέλειες ουρές ώστε οι υπόλοιποι τουρίστες μπαίνουν αυτόματα πίσω τους χωρίς καν να γνωρίζουν γιατί περιμένουν. Οι Ιταλοί πίνουν τον εσπρέσο όρθιοι στον πάγκο και κοιτούν με εμφανή δυσπιστία όσους κάθονται για να πιουν καφέ με γάλα. Οι Ολλανδοί ταξιδεύουν σχεδόν πάντα με ποδήλατο και δυσκολεύονται να καταλάβουν γιατί δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν παντού με αυτό, ενώ οι Νορβηγοί κουβαλούν αδιάβροχα ακόμη και στις πιο ηλιόλουστες παραλίες, δικαιώνοντας τελικά την επιλογή τους όταν αλλάξει ξαφνικά ο καιρός.
Οι Βρετανοί παραμένουν πιστοί στην παράδοση της ουράς. Στέκονται υπομονετικά σε σειρές ακόμη και όταν δεν υπάρχει κανένας λόγος να δημιουργηθεί ουρά, ζητούν συγγνώμη επειδή περιμένουν και ταυτόχρονα κρίνουν σιωπηλά όποιον δεν ακολουθεί την ίδια διαδικασία. Οι Αμερικανοί μιλούν τόσο δυνατά όσο αν βρίσκονταν ακόμη στο αεροδρόμιο, αφήνουν γενναιόδωρα φιλοδωρήματα και αισθάνονται ελαφρά αμήχανα όταν δεν λαμβάνουν αμέσως την αναμενόμενη ευχαριστία.
Η λίστα περιλαμβάνει και αρκετές χώρες όπου η φιλοξενία αποτελεί σχεδόν πολιτισμική υποχρέωση. Οι Ιορδανοί προσκαλούν τους ξένους στο σπίτι τους για φαγητό και θεωρούν δεδομένο ότι θα αποδεχθούν την πρόσκληση. Οι Νιγηριανοί ταξιδεύουν έχοντας μαζί τους αρκετό φαγητό για μια δωδεκαμελή οικογένεια και το μοιράζονται πρόθυμα με αγνώστους. Οι Πακιστανοί επιμένουν να σε καλέσουν στο σπίτι τους για δείπνο και, όπως σχολιάζει σκωπτικά το άρθρο, «δεν πρόκειται για ερώτηση». Οι Τούρκοι, πάλι, θεωρούν αδιανόητο να ξεκινήσει οποιαδήποτε σοβαρή συζήτηση προτού προσφερθεί και καταναλωθεί ένα ποτήρι τσάι.
Δεν λείπουν φυσικά και τα πειράγματα προς τους ταξιδιώτες της Ασίας. Οι Ινδοί φωτογραφίζουν σχεδόν τα πάντα, από τα γεύματα μέχρι τους δρόμους και οποιοδήποτε αντικείμενο τους τραβήξει την προσοχή, σαν να γυρίζουν ντοκιμαντέρ. Οι Νοτιοκορεάτες απαθανατίζουν το φαγητό με επαγγελματική ακρίβεια πριν το αγγίξουν, ενώ οι Ταϊλανδοί χαμογελούν διαρκώς, όχι επειδή προσπαθούν να είναι ευγενικοί, αλλά επειδή, όπως αναφέρει το άρθρο, «δεν κοστίζει τίποτα και αλλάζει ολόκληρη την ατμόσφαιρα».
Το αφιέρωμα κλείνει με μια διαπίστωση που μάλλον εξηγεί γιατί αυτά τα στερεότυπα είναι τόσο διασκεδαστικά. Κάπου ανάμεσα στο ηλιοκαμένο δέρμα, τη φωτογραφική μηχανή, τη λάθος παραγγελία και το αμήχανο χαμόγελο, όλοι οι τουρίστες κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα: προσπαθούν να κατανοήσουν έναν ξένο τόπο παραμένοντας, άθελά τους, απολύτως ο εαυτός τους. Και ίσως αυτή να είναι τελικά η πιο γοητευτική αλλά και πιο αστεία πλευρά κάθε ταξιδιού. Πηγή: iefimerida.gr
