Παλιότερα ένας εργαζόμενος μπορούσε να περιγράψει τη δουλειά του με μία απλή λέξη. Σήμερα, οι τίτλοι θέσεων εργασίας μοιάζουν συχνά να προέρχονται από λεξικό εταιρικής γλώσσας, δημιουργώντας περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις.
Η εποχή των απλών επαγγελματικών τίτλων φαίνεται να υποχωρεί. Ο «γραμματέας» γίνεται «υπεύθυνος διοικητικής υποστήριξης», ο υπεύθυνος προσλήψεων μετατρέπεται σε «Talent Acquisition Specialist» και ο άνθρωπος που φροντίζει την εταιρική κουλτούρα μπορεί να εμφανίζεται ως «Director of Vibe». Η νέα αυτή τάση έχει προκαλέσει συζητήσεις για το κατά πόσο οι τίτλοι περιγράφουν πραγματικά τη δουλειά ή απλώς προσπαθούν να την κάνουν να φαίνεται πιο εντυπωσιακή.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτέλεσε το BBC, το οποίο είχε δεχθεί κριτική για τη χρήση περίπλοκων τίτλων, όπως «identity architect». Για πολλούς, ένας τέτοιος τίτλος δεν εξηγεί ξεκάθαρα τι κάνει ο εργαζόμενος. Παρόμοια παραδείγματα αποτελούν οι τίτλοι «service desk subject matter expert» ή «thematic research manager», οι οποίοι απαιτούν σχεδόν μετάφραση για να γίνουν κατανοητοί.
Ωστόσο, η αλλαγή αυτή δεν είναι πάντα αποτέλεσμα υπερβολής. Ο κόσμος της εργασίας έχει αλλάξει και μαζί του έχουν δημιουργηθεί νέες ειδικότητες που παλαιότερα δεν υπήρχαν. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι που διαχειρίζονται την εικόνα μιας εταιρείας στα κοινωνικά δίκτυα ή παρακολουθούν τις αντιδράσεις του κοινού στο διαδίκτυο εκτελούν έναν ρόλο που πριν από λίγα χρόνια δεν υπήρχε.
Το πρόβλημα, σύμφωνα με τους επικριτές αυτής της τάσης, δεν είναι η δημιουργία νέων τίτλων αλλά η απόσταση ανάμεσα στον τίτλο και στην πραγματική εργασία. Ένας τίτλος θα πρέπει να βοηθά τον κόσμο να καταλάβει τι κάνει κάποιος και όχι να τον αναγκάζει να αναζητήσει εξηγήσεις.
Η εντυπωσιακή και περίπλοκη ορολογία έχει φτάσει ακόμη και σε απλές θέσεις εργασίας. Ένας υπάλληλος υποδοχής μπορεί να παρουσιαστεί ως «Director of First Impressions», ενώ ένας εργαζόμενος που ασχολείται με την εξυπηρέτηση πελατών μπορεί να ονομάζεται «Customer Happiness Specialist». Οι τίτλοι αυτοί, συχνά κρύβουν τις πραγματικές αρμοδιότητες πίσω από μια πιο εντυπωσιακή διατύπωση.
Ακόμη πιο χαρακτηριστικά είναι παραδείγματα όπως ο «Brand Evangelist», που στην πράξη μπορεί να είναι ένας επαγγελματίας δημοσίων σχέσεων, ή ο «Growth Hacker», που συχνά περιγράφει έναν ειδικό στο μάρκετινγκ με στόχο την ταχεία ανάπτυξη μιας εταιρείας.
Η υπερβολή δεν περιορίζεται μόνο στους τίτλους αλλά και στις λέξεις που προστίθενται για να δημιουργήσουν κύρος. Όροι όπως «Genius», «Guru», «Rockstar», «Wizard» και «Ninja».
Τελικά, το σημαντικότερο στοιχείο δεν είναι το όνομα μιας θέσης αλλά το πραγματικό περιεχόμενο της εργασίας. Ένας εντυπωσιακός τίτλος μπορεί να τραβήξει την προσοχή, όμως η αξία ενός εργαζομένου καθορίζεται από τις δεξιότητες, τις ευθύνες και τα αποτελέσματα που φέρνει.
Η ουσία είναι σε έναν κόσμο που οι επαγγελματικοί ρόλοι αλλάζουν και αναπτύσσεται συνεχώς, οι τίτλοι να παραμένουν κατανοητοί για το κοινό, έτσι ώστε η ονομασία μιας δουλειάς να περιγράφει την πραγματικότητα και όχι να καλύπτεται από εντυπωσιακές και περίπλοκες λέξεις. Πηγές: thequardian
