Οι έρευνες στην παρηγορητική φροντίδα αποκαλύπτουν τι μετανιώνουν οι άνθρωποι πριν το τέλος της ζωής, δείχνοντας ότι η μεταμέλεια αφορά τις χαμένες ευκαιρίες.
Η ιδέα του θανάτου αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ταμπού της ανθρώπινης φύσης, προκαλώντας στους περισσότερους από εμάς αμηχανία και φόβο. Είτε σκεφτόμαστε τη δική μας απώλεια είτε εκείνη των οικείων μας, η διαχείριση του τέλους είναι μια δύσκολη ψυχική διαδικασία.
Όταν όμως η αυλαία είναι έτοιμη να πέσει, η ανθρώπινη σκέψη μπαίνει σε μια βαθιά διαδικασία απολογισμού. Το εντυπωσιακό είναι ότι, σύμφωνα με τους ερευνητές της παρηγορητικής φροντίδας, οι άνθρωποι που βρίσκονται στο τελικό στάδιο της ζωής τους μοιράζονται κοινές υπαρξιακές αγωνίες. Η μεγαλύτερη αλήθεια που προκύπτει από τις μαρτυρίες τους είναι απλή: δεν μας πληγώνουν τα λάθη που κάναμε, αλλά οι εμπειρίες που στερηθήκαμε.
Η διαφορά ανάμεσα στις εφήμερες και τις βαθιές τύψεις
Ήδη από τη δεκαετία του 1990, οι κοινωνικοί επιστήμονες Τόμας Γκίλοβιτς και Βικτόρια Μέντβετς μελέτησαν τη φύση των ανθρώπινων μεταμελειών και εντόπισαν ένα πολύ συγκεκριμένο μοτίβο. Σε καθημερινή βάση και σε σύντομα χρονικά διαστήματα, τείνουμε να μετανιώνουμε για εσφαλμένες επιλογές, κακές αποφάσεις ή λανθασμένες ενέργειες.
Ωστόσο, στην τελική ευθεία της ζωής, αυτή η οπτική ανατρέπεται πλήρως. Οι άνθρωποι παύουν να ασχολούνται με τα σφάλματά τους και αρχίζουν να βασανίζονται από τις χαμένες ευκαιρίες:
- Τα προσωπικά όνειρα που έμειναν για πάντα στο συρτάρι
– Τις επαγγελματικές και ακαδημαϊκές προκλήσεις που δεν τόλμησαν να ακολουθήσουν
– Τα ταξίδια και τις εμπειρίες που ανέβαλαν διαρκώς
– Τα αληθινά συναισθήματα και την αγάπη που δεν εξέφρασαν ποτέ από φόβο
– Το αβάσταχτο βάρος των ανοιχτών λογαριασμών
Ο Περ Νόρτβεντ, ομότιμος καθηγητής ιατρικής ηθικής στο Πανεπιστήμιο του Όσλο, έχοντας εργαστεί επί χρόνια ως νοσηλευτής σε μονάδες ανακουφιστικής φροντίδας, τονίζει ότι ο ψυχικός πόνος μπορεί να γίνει πολύ πιο αβάσταχτος από τον σωματικό.
Σύμφωνα με τα ερευνητικά δεδομένα, η πιο οδυνηρή διαπίστωση για έναν ασθενή που πεθαίνει είναι ότι αφήνει πίσω του άλυτες παρεξηγήσεις και συγκρούσεις με την οικογένεια ή τους φίλους του. Η συνειδητοποίηση ότι κάποιος φεύγει από τη ζωή έχοντας απομακρυνθεί από τους ανθρώπους που αγαπούσε, επειδή δεν βρήκε το σθένος να ρίξει τις γέφυρες της συμφιλίωσης, προκαλεί ένα βαθύ, δυσαναπλήρωτο κενό.
Πλούτος και κοινωνική επίδειξη χάνουν κάθε νόημα
Όταν οι άνθρωποι καλούνται να κάνουν τον τελικό απολογισμό τους, η ιεράρχηση των αξιών τους αλλάζει ριζικά. Η κοινωνική αναγνώριση, η επαγγελματική ισχύς και η συσσώρευση υλικών αγαθών παύουν να έχουν την παραμικρή σημασία.
Οι ερευνητές επισημαίνουν πως το χρήμα παραμένει σημαντικό μόνο για εκείνους που στερήθηκαν τα απολύτως απαραίτητα, καθώς η οικονομική ανέχεια προκαλεί χρόνιο, τραυματικό στρες. Για όσους όμως είχαν εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή διαβίωση, τα πλούτη δεν προσφέρουν καμία παρηγοριά στο τέλος. gazzetta.gr
